The coming of the new, 2012, forcing to the new. So I would like to thank you for “the ride of my life”!
As of today, December 31, 2011 I say farewell to the Chicago Polish community, retreat from the Polish-American media as a journalist, and I am withdrawing from it’s public life.

I won’t give any reasons that influenced my decision, because they do not have any significance here.With saying goodbye I would like to wish us all, Poles in Chicago and the United States, and my American friends, and representatives of all nationalities: I hope that we all be respected and that the American system and the people will reckon with the Poles. Both the Poles in Poland and Poles in the United States.

Taking this opportunity, I want to thank all of you who over the last few years supported my actions and understood my intentions. I wanted to express my gratitude for the wonderful, unique and talented people who came my way – I thank them for inspiration, good words and for showing me what it means to be a true human being, having the values, principles and belief in them and stick to these rules regardless of the circumstances .
I wish us all peace, a better tomorrow, normality and that you find the “American Dream”, that we came here for!Saying thank you, I am also saying goodbye and at the same time “see you later”, because I am absolutely sure that we will meet again somewhere, sometime…

Ivo Widlak

Przyjście nowego, 2012 roku, zmusza do nowego. Zatem chciałbym Wam podziękować za, no dobrze powiem to po naszemu: jazdę of my life. Z dniem dzisiejszym, czyli 31 grudnia 2011 roku żegnam się z Polonią, mediami polonijnymi oraz wycofuję się z życia publicznego.

Nie będę podawał przyczyn mojej decyzji, bo one nie mają tutaj jakiegokolwiek znaczenia.

Żegnając się życzę nam wszystkim: Polakom w Chicago i w Stanach Zjednoczonych oraz moim amerykańskim przyjaciołom i reprezentantom wszystkich narodowości byśmy byli szanowani i by amerykański system oraz ludzie liczyli się z Polakami. Zarówno Polakami w Polsce, jak i Polakami w Stanach Zjednoczonych.

Korzystając z okazji, chcę podziękować tym wszystkim, którzy przez te ostatnie lata wspierali moje działania i rozumieli moje intencje. Dziękuję za wspaniałych, niepowtarzalnych i utalentowanych ludzi, którzy pojawili się na mojej drodze – dziękuję im za inspiracje, dobre słowa i pokazanie mi co to znaczy być prawdziwym człowiekiem, posiadającym wartości, zasady oraz  wiarę w nie i trzymanie się tych zasad bez względu na okoliczności.

Życzę nam wszystkim spokoju, lepszego jutra, normalności oraz spełnienia “american dream”, czyli tego po co tutaj wszyscy przyjechaliśmy czy jesteśmy!

Dziękując, żegnam się z  Wami mówiąc “do zobaczenia” , bo jestem przekonany, że gdzieś, kiedyś jeszcze się spotkamy.

Ivo Widlak

All of these lines across my face
Tell you the story of who I am
So many stories of where I’ve been
And how I got to where I am

But these stories don’t mean anything
When you’ve got no one to tell them to
It’s true, I WAS MADE FOR YOU

I climbed across the mountaintops
Swam across the ocean blue
I cross over lines and I broke all the rules
And baby I broke them ALL FOR YOU
Oh because even when I was flat broke
You made me feel like a million bucks
You do, I WAS MADE FOR YOU

You see the smile that’s on my mouth
It’s hiding the words that don’t come out
All of the friends who think that I’m blessed
They don’t know my head is a mess

No they don’t know who I really am
And they don’t know what I’ve been through
Like you do, and I WAS MADE FOR YOU

All of these lines across my face
Tell you the story of who I am
So many stories of where I’ve been
And how I got to where I am

Oh but these stories don’t mean anything
When you’ve got no one to tell them to
It’s true, I was made for you
Oh yeah, and it’s true that I WAS MADE FOR YOU

Po mniej lub bardziej długotrwałych badaniach otrzymujemy dokumenty z gwarancją prawdy, w stopniu zależnym od ilości zer na czeku (ma się rozumieć: rozmienialnym).

Deklaracja, że ktoś jest Amerykaninem, że wie gdzie są jego korzenie, jest przyznaniem się do swego pochodzenia.

Jednak nie w każdym kraju ta sfera znajduje podobny stopień uznania. Dla przykładu Niemcy ( kraj na wskroś demokratyczny), mają cztery kategorie obywateli. Być może jest to relikt niemieckiej historii, być może niemieckiej tradycji prawnej (ordnung must sein), być może coś więcej. Czy Europa (-) zdaje sobie z tego sprawę?

Temat ten dla wielu obywateli Europy jest nadal pustym dźwiękiem. Kim jestem, dokąd zmierzam? Kto ma czas na te rozważania?! W Europie będącej gorącą mieszanką zupełnie różnych pomysłów na życie, być czy mieć, tu czy tam; gdzie nie brak rozmaitych kolorów skóry, ideałów, w tej Europie pojawia się pytanie o to: kim jestem, dokad zmierzam.

Nie jest to także kwestia drugorzędna. Obywatele Europy mający dokonywać wyboru ważnego kandydata, do którego powinni mieć zaufanie, zmuszeni będą rozważać tożsamość: własną i owego kandydata, kandydatów.

Przyjmowanie założenia, że nikt tego rodzaju rozważaniami nie będzie się kierował w imię równości, braterstwa i wolności jednostki, jest zwykłym nieporozumieniem. Dla zilustrowania tego zjawiska wystarczy sięgnąć do doświadczeń wyborczych Belgii (Waloni kontra Flamandowie), Hiszpani (Baskowie), czy nawet Angli (Walia czy Szkocja). Dlaczego wkrótce w innych częściach Europy podobne akty miałyby nie mieć miejsca? Być może Europa ma dla swoich obywateli zupełnie nową propozycję. Nie jest wykluczone, że będzie to zakaz ujawniania tożsamości kandydata do urzędu. Ale wybierać kogoś bez tożsamości, to jak kupować przysłowiowego kota w worku!

Gleichschlachtung ma w historii Europy długie tradycje. Moło kto zresztą orientuje się o co chodzi. Nawet średniej klasy politycy europejscy, nie mają o tym pojęcia a co dopiero zwykły obywatel. W języku Piastów polskich, odpowiada mu termin wyrównywanie, zrównanie, a także sprowadzenie do jednakowego poziomu, spłaszczenie. Mówiąc wprost i nie klucząc po opłotkach akademickich wytrychów, ci którzy mają znaczenie, muszą się go pozbyć, ci zaś którzy nic nie znaczą, nabywają praw z automatu, do korzystania z których nie są (niestety) przyuczeni. Jest to dylemat podobny do tego, czy chcemy być leczeni przez specjalistę, czy wystarczy nam poradnik p.t. „Szlachetne Zdrowie”.

Idea równości już od dawna „przyjęła się” w Europie. O tak zwanych nierównościach społecznego pochodzenia, nie ma po co  wspominać. Równość w Europie jest już tak powszechna, że mało komu przychodzi zastanawiać się nad jej “głębią”.

Czy Polacy mogą zadawać sobie pytanie o tożsamość? Wszystko zależy od tego: kto, gdzie i za ile ma o tym decydować.. Intronizacja Piastów była zasługą polityków Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego i pochodna ich misji jednoczenia Europy pod berłem Ottona czy mniej lub bardziej świadomą próbą przeciwstawienia się Drang nach Osten i ocalenia własnych wolności i niezależności przez Polan, Małopolan, etc.

Stosunki Polsko-Tureckie w świetle interesów europejskich od XV do XVIII wieku miały swój początek w odmiennym rozumieniu pojęcia tożsamości przez aktywnych rozbójników. Co w tym czasie robi wielka Europa: Francja, Anglia, gdzie są Niemcy i ich Rzesza? Czym zajęta jest Portugalia, Hiszpania i Holandia a także Szwecja? Jak o swoje interesy zabiega Ruś? Wszystko to zamierzchła historia i sięganie do niej w Europie dziś i tutaj, nosi “walor” wywoływania duchów.

Utożsamianie się z przedmurzem chrześcijaństwa w Europie dzisiejszej laickiej, żeby nie powiedzieć pogańskiej, której do nowoczesności zupełnie nie przystają religie i ich historyczna spuścizna, taka Polska i jej historia “pasuje” najmniej.

Tej Europie nie pasuje ani gloria zwycięskiego króla Jana III Sobieskiego pod Wiedniem, ani żadna wcześniejsza ani następna zwycięska walka oręża polskiego. Trudno więc pogodzić dzisiaj tożsamość Polaka i Europejczyka.

Czas 123  lat zaborów ziem polskich, pod berłami Habsburgów, Prusów i Romanowych to zupełnie inny rozdział Europy zbudowanej w Wiedniu na kongresie w 1815 roku przez światłych europejskich władców.  Nie pragnęli oni niczego bardziej niż pokoju i rozwoju, może pod jednym warunkiem: eliminacji polskiej tożsamości.

Stało się dokładnie odwrotnie. Jak? Poprzez powstania Listopadowe w 1831roku, powstanie Styczniowe w 1863 roku, kolejne akcje zbrojne, rewolucje u progu XX wieku i towarzyszące im jak zawsze zsyłki na Sybir a wreszcie rok 1918 w którym Polska odzyskała niepodległość. Czy Polak anno domini 2012 w imię zjednoczonej Europy ma o tym zapomnieć, ma tego się wyprzeć, ma temu zaprzeczyć, ponieważ “Europa przede wszystkim”?!

Czy taka Europa nie jest oparta na fałszu historii i wymazaniu tożsamości? Czy Europa pielęgnuje to, co ma najcenniejsze: historyczny dorobek i wolę przezwyciężenia podziałów?  Czy przyszłość ma być zbudowana na fałszu czy na prawdzie?

Być może gorzkiej bo wymagającej zadośćuczynienia, tym niemniej na prawdzie.

Czy mamy wyprzeć się powstańców Warszawy w 1944 i Powstańców w Getcie Warszawskim w 1943? Mamy zapomnieć o tych wszystkich, którzy za wolną, niepodległą i suwerenną Polskę oddawali życie nie żądając w zamian niczego. Na ołtarzu ojczyzny poświęcili siebie i swoje rodziny, miliony ofiar…Czy chcielibyśmy usłyszeć, co oni mają nam do powiedzenia?

Pytanie o tożsamość obywatela Europy Zjednoczonej, nie jest pozbawione sensu, nie jest przewymiarowane, nie jest oderwane od rzeczywistości i nie jest problemem zastępczym. Obywatele Europy (zjednoczonej mniej lub na pozór), nie są mechanicznymi zabawkami, które można przestawiać na szachownicy kontynentu. Są ludźmi i wobec tego muszą być traktowani po ludzku. Na pomysły powstającej od przypadku „hurra większości”, której nagle obojętne jest skąd się wzięła i dokąd zmierza, trzeba umieć odpowiedzieć ze spokojem, rozwagą i biorąc pod uwagę cały Europejski balast. Żadne „hurra nowinki objawianej co dopiero nowoczesności nie podpowiedzą łatwych rozwiązań i ucieczek do przodu, jeżeli nie chcemy utracić ludzkich wartości. Ten dorobek Europejczyków, nie jest dziełem ani ostatniej wojny, ani statniego pokolenia. Jest to dziedzictwo kilku tysięcy lat, z czego dwa ostatnie tysiące, dość dobrze udokumentowane, cieszą się nie bez powodu, zasłużoną uwagą akademików.

W Eurohistorii są fakty różne i różne rozdziały; sojusze i dywidendy. Co powiedzieć tym, którzy zmarli pod Stalingradem: obrońcom i oblegającym w kontekście współpracy Niemiecko-Rosyjskiej do roku 1942 oraz po roku 1949? Jak porzucić ponownie zdradzonych w Budapeszcie w 1956. Jak zapomnieć o Jałcie: nr 1, nr 2 i kolejnych . . .  .

Jak wymazać porzucenie Grecji w 1923? Jak zglajszlachtować Jugosławię? Jaką Jugosławię? Takiego państwa już dawno nie ma i to na własne życzenie.

Jeszcze w ub.wieku, jeden z niemieckich polityków, Franz Josef Strauss, w przypływie szczerości wyznał światu: „Niemcy nie mogą pozostać politycznym karłem, będąc ekonomicznym gigantem”. Nie dalej jak 3 lata temu inny polityk niemiecki, wówczas kanclerz G.Schroeder stwierdził przy okazji budowy gazociągu na dnie Bałtyku: „decyzje o tym co jest dobre dla Niemiec, zapadają w Berlinie”. My sami z siebie, byśmy pewnie o tym nie wiedzieli. Niektórzy z nas, umarliby w przekonaniu, że zapadają one w Moskwie lub Washington!

Niektórzy zastanawiają się, skoro decyzja w tej sprawie już tam Berlinie zapadła, czy wobec tego, Europa Zjednoczona jest dobrym interesem dla Niemiec. Bo to, że jest ona także dobra dla całej Europy, nie ulega najmniejszej wątpliwości. W latach 1940-1944 Europa była już rządzona z Berlina; warunki były jednak inne, wojenne i rządy te nie wszystkim jednakowo przypadały do gustu. Mówiło się nawet, że nie byłoby to takie złe, gdyby nie owa niemiecka buta. Wygląda na to, że architekci niemieckiej polityki, wzięli owe dywagacje na warsztat i postanowili pójść za ciosem, spróbować inaczej. Rezultat jest jak widać znacznie lepszy a i perspektywy, pomimo przejściowych trudności, “bardziej świetlane”. Nie wszyscy jednak zapomnieli o nalotach z lat 40-tych na Londyn, bo jak to wyraźnie widać również dzisiaj, w rodzinie Windsorów nadal trwa jakaś zadra z tego okresu. Czyżby Anglicy nie dowierzali Niemcom i podejrzewali ich o złe intencje (w końcu jedna i ta sama rodzina, więc coś o sobie wiedzą)? Polacy przekonali się do wspólnej Europy i tylko niefart gospodarczy sprawił, że jeszcze nie przyjęto ich do strefy euro waluty. Anglików chętnie by do tej strefy wchłonięto, ale ci z koleji wcale nie palą się do tego, żeby kontyngenty, kwoty i zezwolenia miały do nich przychodzić z Berlina. To ciekawe, Polacy chcieliby ale Niemcy jeszcze ich nie potrzebują, z koleji Anglików potrzebują ale ci, jak panna młoda stawiają wygórowane żądania. Czyżby nie rozumieli jeszcze, że tylko to,

co dobre dla Berlina, jest też dobre dla Europy?

Może potrzebne jest referendum, jak w Irlandii. Nie udało się za pierwszym podejściem, ale za to po drugim rozdaniu, sukces jakby przepełnił zieloną wyspę.

Czy Anglicy mają kłopot ze swoją wyspiarską tożsamością? Coś jest na rzeczy, skoro usilnie starają się dystansować nie tylko od Europy ale przede wszystkim od swoich bliskich krewnych z Saksoni, Westfalli i innych Landów.

Czy tzw. centrum decyzyjne z Berlina, przeniesione zostanie do Londynu? Czy interesy Europy i Londynu pozostaną rozbieżne? Nie byłoby w tym niczego dziwnego, bo dotychczasowa historia Europy zbudowana została właśnie na owych rozbieżnościach, gdyby nie fakt, że co najmniej geograficznie Londyn leży w Europie. Niektórzy twierdzą, że jeszcze nie leży (zwłaszcza ekonomicznie) i dopóki nie zostanie p o ł o ż o n y, będzie się glajszlachtowaniu z Berlina opierał. Biorąc pod uwagę wielkość spierających się o prymat gospodarek, szanse Berlina w tym starciu wyglądają jednak lepiej, o ile nie wydarzy się coś nadzwyczajnego.

Niemcy budują też ciągle swoje partnerstwo strategiczne z Rosją. Nie ma pewności, czy Rosjanie ze swej strony odpłacają pięknym za nadobne, czy tylko budują kolejną strategię patiomkinowską. Kreatywność Rosjan z ich poczuciem humoru, zderza się tu z kreatywnością germańską, mającą z poczuciem humoru związek dość luźny, chyba, że chodzi o szyderstwo z przeciwnika. Wówczas ma szanse ujawnić się całe mistrzostwo teutońskie. Startegiczne partnerstwo Niemiec z Rosją, jest kolejnym znakomitym interesem dla Berlina.

Dla Moskwy zresztą także. Rosjanie “robią” wyłącznie interesy dobre albo jeszcze lepsze. W interesach nie notują wpadek. Wiedzą o tym doskonale Amerykanie, bo historia interesów Ameryka – Rosja sięga jeszcze czasów carskich, obfitując w obszerny material dowodowy. Rosjanie nie są partnerem łatwym ale dotychczasowa historia wzajemnych stosunków po drugiej stronie zatoki Beringa (nie podniecajmy się, to był Vitus Bering, obywatel narodowości duńskiej) gwarantuje wykonalność umów i pełną wypłacalność zobowiązań i to “biez nikakich”.

Jakie szanse ma europejska perspektywa przyszłości bliższej i dalszej, pod rządami Berlina i Paryża? Flanka wschodnia, zabezpieczona jest partnerstwem strategicznym, na Zachodzie sojuszen militarnym, na Północy jak na razie funkcjonuje jeszcze naturalna bariera ekologiczno klimatyczna. Jedynie flanka południowa, pomimo chwilowej neutralizacji „Arabską Wiosną” wydaje się być kompletnie niezabezpieczona.

Nie wykluczone, że rezultatem Arabskiej Wiosny, być może Afryka Północna wraz ze swoimi unowocześnionymi reżimami, stanie się “kordonem sanitarnym” dla flanki południowej. Tylko zabezpieczona przed najazdami barbarzyńców Europa, ma  szansę osiągnąć niełatwy efekt wyrównania. Być może potem zmuszona będzie do „czasowego importu gastarbeitrów”, ale będą to już zupełnie inne warunki, inne czasy inne prawa i inne bajki. Niekoniecznie dla najgrzeczniejszych, czemu sprzyjać ma efekt wielokrotnie już sprawdzony w historii Świata.

Czas odpowiedzieć na pytanie o istote popularności pojęcia zwanego “potrzebą pozytywnego myślenia”.

Kto żyw namawia nas do “pozytywnego myślenia”, szczerze życząc: “myśl pozytywnie”!

Tak dzieje się niezależnie od obywatelstwa, wykształcenia,  wyznania, koloru skóry, stanu majatkowego, etc.

Pozytywne myślenie stało się łącznikiem między przyjaciółmi a także pomiędzy osobami mniej lub bardziej sobie bliskimi. Czym jest pozytywne myślenie, skąd ta jego “jednocząca kariera”? Czy “myśleć pozytywnie” oznacza to samo co:

“myśleć zgodznie z prawdą”? Czy w myśleniu pozytywnym nie zapominamy o drugiej stronie zjawiska zwanego:

p r a w d ą ? Czy “prawda”  zawiera jedną tylko stronę: pozytyw? Co zrobić gdy pomimo wszystko, ujawni się (nie licząc pozytywu) druga strona prawdy? Odrzucić? Zapomnieć? Udawać, że jej nie ma? Najlepiej myśleć pozytywnie, być może jej niepozytywna strona zniknie. A jesli nie, to na zażalenia czeka autor Steff Pascud, pod adresem: pastcuds@gmail.com

Steff Pascud

Świąteczny eksperyment w poszukiwaniu Ducha Świąt Bożego Narodzenia.

Święta Bożego Narodzenia to podobno najważniejsze i najbardziej oczekiwanie święta w roku. Podobno powinny być też radosne, rodzinne, specjalne oraz przepełnione radością i miłością. Czy takie faktycznie są? Podobno w okresie bożonarodzeniowym wszysycy mają być dla siebie mili i uprzejmi. Podobno mamy pomyśleć o tych, którzy są bezbronni i którzy mają mniej niż my sami. Czy święta, które nadal celebrujemy mają tę atmosferę? Czy napewno jesteśmy świadomi przesłania, które niosą ze sobą owe święta? Czy stajemy się, chociaż na ten krótki okres czasu, lepszymi ludzmi? To trudne pytania, na które każdy z nas może odpowiedzieć tylko i wyłącznie samemu sobie…

KONCEPT

Mój pierwotny pomysł na znalezienie „Ducha Świąt Bożego Narodzenia” był następujący: zabieram ze sobą dowód tożsamości oraz małą kamerę. Wychodzę z domu i zatrzaskuję drzwi. Dokładnie 12 dni i 12 nocy jako osoba bezdomna. Czemu 12 dni? Bowiem ci, którzy słyszeli i znają piosenkę „12 Days of Christmas” wiedzą dlaczego. Ale w wielu tradycjach oraz w wierze katolickiej 12 Dni Świąt Bożego Narodzenia to okres od Dnia Bożego Narodzenia do 6 stycznia, czyli do dnia kiedy ochodzi się święto Trzech Króli. Ja chciałem zrobić to przed świętami i wrócić do domu na Wigilię. Moi najbliższi podnieśli larum bym absolutnie wybił sobie ten pomysł z głowy! Teraz wiem, że nawet planowano zamknąć mnie pod kluczem w domu. Zrozumiałem, że pomysł ten, faktycznie był ekstremą i bardzo był niebezpieczny. Z perspektywy czasu, pomimo mojej początkowej niekłamanej wściekłości, jestem wdzięczny za ludzi, którzy są w moim życiu i troszczą się o mnie i nie pozwolili na realizację tego pomysłu. Pierwotny pomysł był znakomity, ale jednocześnie niebezpieczny. Zatem musiałem wymyśleć coś co, być może, przyniesie mi odpowiedzi na nurtujące mnie pytania na temat Świąt Bożego Narodzenia. Wymyśliłem! Spróbuję z jednym dniem!

EKSPERYMENT

Wygrzebuję stare, zniszczone ubrania z dna szafy. Kilka ubrań zakupiłem także w sklepie z używaną odzieżą. Zaopatrzyłem się także w dwie pary kalesonów, specjalnych termicznych podkoszulek i skarpet. Jest piątek wieczór, 16 grudnia. Wszystko przygotowane! Wcześniej wybrałem, wydaje mi się, najbardziej ruchliwy w soboty polski sklep: Avenue Food Mart, który należy do Ireny i Mariana Szymańskich zlokalizowany w Chicago przy 6850 West Belmont Avenue. Zadzwoniłem do pani Ireny Szymańskiej, którą poprosiłem o zgodę na stanie przed jej sklepem jako „bezdomny”.

Moja głowa aż wrzała od emocji i myśli. Piątkowo-sobotnia noc należy do nieprzespanych. O godzinie 7:06 rano, w kilka minut po otwarciu sklepu, dotarłem przed drzwi wejściowe i rozpocząłem mój eksperyment, który miał trwać 15 godzin, czyli do zamknięcia sklepu o godzinie 22:00.

RETROSPEKCJA

Pierwszy datek otrzymałem w kilka minut po przybyciu, dokładnie o 7:14 rano. Nie do końca wiem dlaczego ludziom chce się wstawać w sobotę rannym świtem i robić zakupy, ale wiem jedno: mają wielkie serca. Między godzinami 7 a 9 rano do sklepu weszło około 200 osób. Średnio było to 100 osób na godzinę. W ciągu pierwszej godziny co 8 osoba wrzucała mi jakieś pieniądze do trzymanego przeze mnie w lewej ręce styropianowego kubka. W drugiej godzinie żebrania liczba osób była podobna. Póki co całą sytuację w której się znalazłem traktowałem jako obowiązek zawodowy mający na celu dostarczenie mi materiału na reportaż. Nie liczyłem na nic więcej. Nie zdawałem sobie sprawy, iż oprócz zebrania pieniędzy zbiorę coś jeszcze…

Muszę przyznać, że nie spodziewałem się takiego obrotu sprawy. Nie zdawałem sobie sprawy, że tak wielu ludzi z samego rana może być tak hojnych. Nigdy nie zapomnę haftowanej chusty, która wisiała w kuchni mojej ukochanej babci Juli. Na chuście tej było wyhaftowane zdanie “Kto rano wstaje temu Pan Bóg Daje.” I dopiero teraz rozumiem znaczenie tego, chyba wszystkim znanego, powiedzenia. Z perspektywy czasu muszę stwierdzić, iż właśnie ludzie, którzy byli klientami Avenue Food Mart byli najhojniejsi i największy procent wchodzących do sklepu ludzi właśnie z samego rana litowała się nade mną, proszącym o jałmużnę. W tych pierwszych właśnie godzinach zebrałem, oprócz pieniędzy, największą ilość jedzenia. Pierwszą osobą, która dała mi jedzenie był mężczyzna mniej więcej w moim wieku, który stojąc w sporej odległości ode mnie, ale nadal w drzwiach sklepu, wyciągając z plastykowej reklamówki paczkę pierników zapytał mnie: “chcesz?”. (…)

Dalszy tekst jest aktualnie dostępny w najnowszym chicagowskim wydaniu tygodnika Super Express (nr 70 [30 grudnia 2011-5 stycznia 2012]), który można nabyć w każdym dobrym polskim sklepie w Chicago i jego przedmieściach od dzisiaj czyli czwartku 29 grudnia 2011 do środy 4 stycznia 2012 roku.

Pełen i nieocenzerowany tekst reportażu znajdzie się na tej stronie w czwartek 5 stycznia 2012 roku.

Ivo Widlak

It must have been cold there in my shadow
To never have sunlight on your face
You’ve been content to let me shine
You always walked a step behind

I was the one with all the glory
While you were the one with all the strength
Only a face without a name
I never once heard you complain

Did you ever know that you’re my hero
And everything I’d like to be
I can fly higher than an eagle
’Cause you are the wind beneath my wings

It might have appeared to go unnoticed
But I’ve got it all here in my heart
I want you to know I know the truth
I would be nothin’ without you

Did you ever know that you’re my hero
And everything I’d like to be
I can fly higher than an eagle
’Cause you are the wind beneath my wings
You are the wind beneath my wings

(…) I had hoped you’d see my face and that you’d be reminded
That for me it isn’t over. (…)
(…) I wish nothing but the best for you too
Don’t forget me, I beg
I remember you said,
“Sometimes it lasts in love but sometimes it hurts instead,
Sometimes it lasts in love but sometimes it hurts instead,”
 (…) You know how the time flies
Only yesterday was the time of our lives (…)
But I couldn’t stay away, I couldn’t fight it.
I had hoped you’d see my face and that you’d be reminded
That for me it isn’t over. (…)
(…)Nothing compares
No worries or cares
Regrets and mistakes
They are memories made.
Who would have known how bittersweet this would taste? (…)

]]> http://ivowidlak.com/2011/12/2-days-to-go-sometimes-it-lasts-in-love-but-sometimes-it-hurts-instead-ivo-widlak/feed/ 0 http://ivowidlak.com/2011/12/3-days-to-go-you-dont-know-thing-about-me-ivo-widlak/ http://ivowidlak.com/2011/12/3-days-to-go-you-dont-know-thing-about-me-ivo-widlak/#comments Tue, 27 Dec 2011 14:00:49 +0000 Ivo Widlak http://ivowidlak.com/?p=7406

Mr. Know It All
Well ya think you know it all
But ya don’t know a thing at all
Ain’t it, ain’t it something y’all
When somebody tells you something ’bout you
Think that they know you more than you do
So you take it down another pill to swallow

Mr. Bring Me Down
Well ya, ya like to bring me down, don’t you?
But I ain’t laying down, baby, I ain’t goin’ down
Can’t nobody tell me how it’s gonna be
Nobody’s gonna make a fool out of me
Baby, you should know that I lead not follow

Oh you think that you know me, know me
That’s why I’m leaving you lonely, lonely
‘Cause baby you don’t know a thing about me
You don’t know a thing about me
You ain’t got the right to tell me
When and where to go, no right to tell me
Acting like you own me lately
Yeah baby you don’t know a thing about me
You don’t know a thing about me

Mr. Play Your Games
Only got yourself to blame when you want me back again
But I ain’t falling back again
‘Cause I’m living my truth without your lies
Let’s be clear baby this is goodbye
I ain’t coming back tomorrow

So what you’ve got the world at your feet
And you know everything about everything
But you don’t
You still think I’m coming back but baby you’ll see yeah…

Mr. Know It All
Well ya think you know it all
But ya don’t know a thing at all
Yeah baby you don’t know a thing about me
You don’t know a thing about me

]]> http://ivowidlak.com/2011/12/3-days-to-go-you-dont-know-thing-about-me-ivo-widlak/feed/ 0 http://ivowidlak.com/2011/12/wesolych-swiat-merry-christmas-happy-holidays-ivo-widlak/ http://ivowidlak.com/2011/12/wesolych-swiat-merry-christmas-happy-holidays-ivo-widlak/#comments Fri, 23 Dec 2011 18:53:56 +0000 Ivo Widlak http://ivowidlak.com/?p=7535 Z wigilijną nocą związane są liczne wierzenia i przesądy. Zatem przypomnijmy sobie niektóre z nich. Słowo “Wigilia” pochodzi z łaciny i znaczy “czuwanie”.

Zjedzenie podczas Wigilii jabłka zapobiega bólowi gardła, a orzecha – bólowi zębów.

Rano należy sobie potrzeć zęby czosnkiem, gdyż to sprawi, że przez cały nadchodzący rok nie będą one nas bolały.

Nie wolno niczego pożyczać, gdyż kto w Wigilię coś z domu wydaje, ten niczego się nie dorobi.

Cały dzień, już od samego rana musimy być uśmiechnięci i życzliwi dla innych. Jeśli tak się właśnie będziemy zachowywać w dzień Wigilii zarówno nasz uśmiech jak i dobre stosunki z rodziną nie znikną przez cały kolejny rok.

Nie szyjemy i nie naprawiamy niczego, ponieważ kolejny rok upłynie nam na ciągłych poprawkach i naprawianiu wszystkiego.

Należy zjeść, lub przynajmniej spróbować wszystkich wigilijnych potraw. W ten sposób w najbliższym roku niczego nam nie zabraknie.

Pod talerz wigilijny należy wsunąć monetę. Zagwarantuje to nam pomyślność finansową.

Aby pieniądze się nas lepiej trzymały powinniśmy schować ususzoną łuskę z wigilijnego karpia do portfela i trzymać ją aż do następnych Świąt Bożego Narodzenia.

W wigilijny dzień mężczyzna powinien pierwszy przekroczyć próg naszego domu – to przyniesie nam szczęście na cały rok.

Liczba uczestników wieczerzy wigilijnej powinna być parzysta. Dawno temu, abu ustrzec się przed pechem zapraszano osobę bezdomną do wspólnego stołu wigilijnego.

Jak wyglądała dawna Wigilia, a ile akcentów przetrwało do dziś?

Dawna wieczerza wigilijna była nie tylko spotkaniem towarzyskim, ale również i okazją do wróżb i składania hołdu zmarłym. Jej jadłospis opierał się na potrawach sporządzanych z owoców lasu, pola, ogrodu i wody. Na stole królowały ryby, potrawy ze zboża, maki, kaszy, kapusty, grzybów, owoców, miodu i bakalii. Tradycje te pozostały w wielu domach.

W kącie izby stawiano snop zboża i w trakcie uczty wróżono z wyciągniętych kłosów pytając o długość życia, zamążpójścia i pomyślności. Pod obrusem natomiast rozkładano siano, z którego również wróżono sobie przyszłość własnego zdrowia.

Starano się, aby na stole pojawiło się jak najwięcej potraw, ale liczba wymaganych potraw różniła się na przełomie wieków, zawsze jednak wymagano, by nie było ich mniej niż 9.

Niewielu z nas zdaje sobie sprawe z prawdziwego rodowodu potraw wigilijnych łącząc je błędnie z postem, który obowiązywał wierzących. Tymczasem niepodawanie mięsa na stół wigilijny ma dłuższą historię i wiązał się z prastarymi wierzeniami, że człowiek i zwierzę należą do tej samej rodziny. Podczas wieczerzy wigilijnej w sposób szczególny pamiętano właśnie o zwierzętach. Częstowano zwierzęta wszystkimi wigilijnymi potrawami jednocześnie mówiąc do nich i próbowano z nimi rozmawiać wierząć również, że w noc wigilijną nasze zwierzęta przemówią do nas ludzkim głosem.

Na pradawnej wierzeczy nie było choinki, bowiem weszła ona do naszej, polskie tradycji dopiero w 19. wieku. Wcześniej tradycją było tzw. rozdzielanie zielonych różdzek, którymi dotykało się współbiesiadników i składano sobie życzenia. Ta zielona gałązka zwana była “podłążniczką” lub “sadem”. Tak samo, jak dzisiaj ucztom towarzyszył śpiew całej rodziny.

Jeśli chcesz, aby trzymały się ciebie w nowym roku pieniądze, podczas mycia włóż do wody kilka monet. Dotykaj je nabierając wody i obmywając twarz, a pieniądze zawsze będą przy tobie. Miej przy sobie pieniądze także podczas wieczerzy.

Aby zapobiec pojawieniu się kretów w twoim ogródku, włóż pod stół wigilijny żelazo.

Jeśli jesteś panną na wydaniu, podczas sprzątania wymiataj śmieci w kierunku “od drzwi”, aby nie odganiać kawalerów.

Jeżeli chcesz się przekonać, czy w nowym roku zakochasz się, zjedz jabłko i policz pestki. Jeśli liczba pestek jest parzysta, to odpowiedź jest pozytywna, a jeśli pestek będzie więcej niż sześć, to twoje szczęście będzie podwójne.

Gospodarze wróżyli z pogody – jasny dzień obiecywał, że kury będą się dobrze niosły, a pochmurny gwarantował obfitość mleka.

Z pogody wróżyły też panny – pochmurne niebo wróży zamążpójście pannom starym i bogatym, jasne – młodym i biednym.

Przywłaszczenie sobie jakiegoś drobiazgu przynosi szczęście przez cały rok. Oczywiście rzecz trzeba właścicielowi w jakiś sposób niepostrzeżenie podrzucić. Nie należy natomiast niczego swojego pożyczać, bo wróży to straty.

Po wieczerzy wróży się ze źdźbła siana spod obrusa. Jeśli dziewczyna wyciągnie zielone źdźbło - w zapusty przywdzieje wianek ślybny, gdy zwiędłe -trzeba będzie na męża jeszcze poczekać, a jeśli żółte - to całkiem zła wróżba, gdyż umrze jako stara panna.

Marzysz o zamążpójściu? Nabierz na łyżkę kutię i rzuć ją do góry. Jeśli ziarna przylgną do sufitu – to szybko wyjdziesz za mąż.

Aby dowiedzieć się z której strony przyjdzie mąż, po wieczerzy dziewczęta wychodziły przed dom i wołały głośno. Z której strony odpowiadało echo z tej przyjdzie mąż.

Wróży się też przy użyciu trzech talerzy, w których znajduje się woda, piasek i gałązka świerku, symbolizujące chrzciny, śmierć, zamążpójście. Talerze stawia się w ciemnym miejscu i zależnie od tego, kto który talerz wskaże, to jest mu pisane w przyszłym roku.

Dla każdego z nas świeta te to czas szczególny. To nie tylko wspomnienie ważnego wydarzenia religijnego, ale także czas odpoczynku, spotkań z bliskimi i rodziną. To czas wyciszenia i refleksji. Najważniejszym i kulminacyjnym momentem wieczerzy wigilijnej w Polsce jest zwyczaj łamania się opłatkiem. Czynność ta następuje w połączeniu ze składaniem sobie nawzajem życzeń. Wieczerza wigilijna nawiązuje do uczt pierwszych chrześcijan organizowanych na pamiątkę Ostatniej Wieczerzy. Zwyczaj ten oznacza również wzajemne poświęcenie się jednych dla drugich i uczy, że należy podzielić się nawet ostatnim kawałkiem chleba z kimś kto tego potrzebuje.  Składano sobie życzenia pomyślności oraz wybaczano urazy.

(źródło: internet)

Życzę Wam wszystkim: Zdrowych, Pogodnych, Radosnych, Spokojnych Świąt Bożego Narodzenia. Niechaj te Święta sprawią, iż poznamy ich prawdziwe przesłanie i nauczymy się nieść to przesłanie każdego dnia naszego życia!

Raz jeszcze wszystkiego co najlepsze!

Ivo Widlak

Lepsi ode mnie recenzenci, którzy oceni książkę napisali o niej, że jest zabawna, ma soczyście i barwnie opisuje rzeczywistość oraz zawiera mnóstwo mięsnych dialogów oraz, iż czyta się i słucha się jej znakomicie. Zanim przekonancie się o tym sami kupując książkę na oficjalnej stronie internetowej posłuchajcie mojej rozmowy ze współautorką Anną Ziółek Kobylarz: